Steun ons en help Nederland vooruit

vrijdag 19 augustus 2016

Even voorstellen: Dhr. Ipek

Ervaring is de som der gemaakte fouten

‘Ik luister’ antwoordt dhr. Ipek (39) op mijn vraag wat hij denkt, na mijn prevelementje vooraf aan ons gesprek. Hij had me die paar minuten onbewogen recht aangekeken, zonder oogknippering. In niets een Baantjer, Wolff of andere bekende opsporingsheld. Wel al vanaf zijn 19e bij de politie, de laatste 12 jaar bij de Dienst Landelijke Recherche, vestiging Amsterdam en nu in de functie van plaatsvervangend teamleider op een team met 20 rechercheurs.

U draagt niet een typisch Castricumse naam.
Nee, mijn naam is Turks. Ik ben geboren in het toenmalige Sint Jozef en ik heb bijna mijn hele leven in Castricum gewoond: Henricus Mavo, Havo op Bonhoeffer College. Ik wilde verder naar het Atheneum, maar toen kon ik agent worden in regio Kennemerland, Haarlem. Als jong kind wilde ik al bij de politie, dus toen heb ik besloten dat te gaan doen. En ik moet zeggen, het is eigenlijk nog steeds mijn grootste hobby. Ik heb officieel een werkweek van 36 uur, maar als straks de telefoon gaat – ik heb nu piketdienst – kijk ik nog eens extra lief naar mijn vrouw, en weg ben ik.

Uniform? Macht? Status? Dienstbaarheid?
Absoluut het laatste. Ik heb een sterk gevoel voor rechtvaardigheid.

U was de klassenvertegenwoordiger die alles in goede banen leidde?
Klassenvertegenwoordiger ben ik nooit geweest, maar als er gepest werd, om een voorbeeld te noemen, sprong ik er wel tussen.

U bent vast wel lelieblank, maar niet spierwit. Bent u wel eens aangelopen tegen, wat zo mooi heet, de White Men’s Privilege?
Lelieblank klinkt als onnozel. Dat ben ik al lang niet meer. Oscar Wilde zei: ervaring is de som der gemaakte fouten. In mijn werk kom ik de meest onwaarschijnlijke situaties tegen. Vroeger ontleende de crimineel zijn status aan de manier waarop hij zijn geld verspilde, tegenwoordig aan de criminele handeling zelf.

Ik vroeg eigenlijk naar de White Men’s Privilege.
Daar heb ik hier in Nederland geen ervaring mee. Ik heb vanaf 2010 een paar jaar op Aruba gewerkt, daar speelde mijn kleurtje meer een rol. De lokale bevolking raakte regelmatig in verwarring: was ik nou een Macamba, een Witte, of hoorde ik misschien meer bij hen? Dat heeft toch wel een paar keer de processen versneld.

Wat deed u besluiten lid van D66 te worden?
Al heel jong vond ik dat je je als burger voor de samenleving moet inspannen. Daarom werd het de politie. En een paar jaar geleden heeft mijn schoonzus Fatma Koser Kaya mij overgehaald om lid te worden. Zij zit al bijna 9 jaar voor D66 in de Tweede Kamer en we praten er heel veel over.

Alleen maar het lidmaatschap vindt zij vast niet genoeg.
Klopt, zij vindt dat ik me ook wat actiever moet opstellen, te beginnen op lokaal niveau. Maar het probleem is natuurlijk dat ik erg ongeregelde werktijden heb: de boef wacht niet tot mijn partijvergadering is afgelopen.

Misschien moeten we eens creatief gaan nadenken.
Ik ben nu bijna 40 en moet toch eens ook verder gaan kijken. Dat past ook wel in mijn persoonlijke ontwikkeling. Voor mijn werk heb ik in 2013 al een aantal HBO-modules gedaan op het gebied van HRM, Leadership en Strategisch Financial Management. Momenteel volg ik de HBO-modules bedrijfspsychologie, organisatie en gedrag. De volgende onderdelen zouden kunnen liggen op het terrein van de politieke inbedding. We moeten inderdaad maar eens gaan nadenken over hoe we het nuttige en het aangename kunnen samenbrengen.

Castricum
15 juli 2016

Jan Schipper