Steun ons en help Nederland vooruit

dinsdag 23 mei 2017

Even Voorstellen: Kees-Jan Heijdra

Ondernemend zowel als betrokken

‘Vlak voor de vorige Kamerverkiezingen zat ik met mijn dochter van (inmiddels) 15 in de trein van Utrecht naar Amsterdam. Zij vroeg me nog eens de partijpolitieke verschillen uit te leggen. Met de krant op schoot kwam ik uit bij D66. En dat wist ik eigenlijk al wel van mijzelf. Maar toen zei een meneer van achter onze bank: of Groen-Links. Het was Jesse Klaver. Hij had meegeluisterd en liep alle thema’s weer langs; zodanig dat hij mijn dochter overtuigde. Maar mij niet, daar ben ik te liberaal voor’.

Van D66 bestaat geen prototype, maar ons jongste lid draagt veel elementen waarmee chagrijnige columnisten ons wel proberen te karikaturiseren. Kees-Jan Heijdra (Ede, 1965) is directeur-eigenaar van een succesvol face2face marketingbedrijf, gespecialiseerd in fondswerving en ledenwerving. Vanuit zijn hoofdvestiging aan de Amsterdamse Prins Hendrikkade stuurt hij zo’n 1000 jongelui aan. En op pad, om van huis tot huis, in winkelcentra en op evenementen burgers er toe te bewegen een steentje bij te dragen aan, overwegend, ‘de goede zaak’. Zijn bedrijf werkt voor onder meer KWF Kankerbestrijding, Longfonds en PLAN Nederland.

U zou kunnen worden afgeschilderd als het type snelle reclamejongen. Nature of nurture?
Dat wereldje ken ik wel, maar ik heb er altijd afstand van kunnen houden: mijn vader was andragoog van professie, beroeps bij Defensie, mijn vrouw is de dochter van een schoolhoofd hier in Bakkum. Ik heb in Rotterdam bedrijfseconomie/bedrijfskunde gestudeerd. Dat heette wel academisch, maar zelf vond ik het eigenlijk HBO-niveau. Maar goed, het leidde ertoe dat ik mij in mijn dienstplichttijd als consultant bij de marinestaf in Den Haag kon bekwamen. Het antwoord op uw vraag zou ik daarom met ‘vooral veel toeval’ willen uitbreiden.

U startte uw bedrijf in 2002. Wat deed u tussen de marine en Streetwise?
De marketing inderdaad. Ik heb een paar jaar gewerkt voor een in-store-marketingbedrijf. We importeerden, verkochten en plaatsten allerlei ideeën en materiaal voor de promotie van consumentenproducten in winkels en winkelcentra. Daarna ben ik een paar jaar directeur in loondienst geweest van een uitgeverij, contract publishing zoals dat heet. We verzorgden voor onder meer een aantal Goede Doelen het magazine, denk aan (toen nog) Foster Parents Plan en de Nierstichting.
Toen, in 2002, met een Fondsmanager op een terrasje in Maastricht, schoot me de idee van de face to face fondswerving te binnen. Hij kampte met de hoge kosten van televisiereclame, huis aan huiscollectes en massale, ongerichte bedelbrieven. Ik ben niet eenkennig hoor, zelf loop ik hier in Bakkum voor het Reumafonds. Over de duim kan je zeggen dat van iedere donatie/contributie van een Euro ongeveer een kwartje wervingskosten vanaf gaat.

Zo op het eerste gevoel zou je zeggen dat de ‘strijkstok’ bij uw methode van het op pad sturen van jongelui om mensen persoonlijk aan te spreken, kleveriger is?
En u denkt dat de fondsmanagers gek zijn? Natuurlijk zoeken zij nauwgezet naar de beste kosten/opbrengstverhouding bij de keuze tussen mogelijke fondsenwerfkanalen. En zo hoort het ook, zowel uit maatschappelijk als bedrijfseconomisch oogpunt. En daarnaast levert onze methode nog een aantal maatschappelijk relevante spin-offs op. Onze wervers, veelal studenten in loondienst, verdienen een leuk zakcentje van tegen de 10 Euro per uur, én ze doen op jonge leeftijd veel ervaring op – streetwisdom – én onze methode draagt een beetje bij aan de maatschappelijke cohesie. Als andere methodes een betere kosten/opbrengstverhouding zouden kennen, dan zetten mijn klanten die methode natuurlijk op de eerste plaats.

Waarom dan nu pas lid van D66?
Tja, geestelijke luiheid denk ik. Dat gesprek in de trein was, met enige vertraging, de katalysator in het proces dat ons hele gezin ondergaat richting meer engagement. We hebben 3 eigen kinderen in het grensgebied van pubertijd en adolescentie. Die lusten geen zoete koek meer. Van belang ook was dat mijn vrouw, zij was eigenaar van een internetbedrijf, toe was aan een carrièreswitch. Zij is weer gaan studeren, orthopedagogiek aan de UvA en zit nu vlak voor haar master. Intussen werkt ze bij het AMC in de jeugdpsychiatrie. Hartverscheurend. Vandaar dat we ons hebben aangemeld voor de jeugdcrisisopvang, vandaar dat ik zei ‘eigen kinderen’: we hebben ook een pleegdochter.

De meeste mensen kunnen zich in hun midlife geen carrièreswitch permitteren.
Ja, jammer. Zeker nu de pensioenleeftijd zo wegloopt is het prettig en nuttig – voor de samenleving en het individu – om verroesting tegen te gaan en horizonten te houden. De overheid zou het moeten faciliteren.

U hebt zich bij D66 aangemeld als statement en uit solidariteit. Wilt u ook actief worden?
Ik voel me, laat ik zeggen, op de eerste plaats landelijk lid. Misschien dat ik wel wat in landelijke denkgroepen of commissies kan bijdragen. Ik moet me nog oriënteren.

Misschien kunnen wij u landelijk op weg helpen, maar ook lokaal vormen zich momenteel allerlei denkgroepen voor ons verkiezingsprogramma. Zal ik u wat toesturen?
Doe maar. Misschien kom ik ook wel eens naar de ledenvergadering.

Jan Schipper
26 april 2016