Steun ons en help Nederland vooruit

maandag 31 juli 2017

Even voorstellen: Jop Admiraal

Buitenzorg
‘Als links en rechts in de straat het onkruid tiert, word je met slechts je eigen tuintje wieden vrij snel moedeloos’ antwoordt de boomlange (209 cm) Jop Admiraal op de vraag waarom hij vorig jaar lid van D66 is geworden. Maatschappelijke zorg was thuis in Bakkum al vanzelfsprekend. Ooit was hij tegelijk met zijn moeder lid van de medezeggenschapsraad van het Jac. P. Thijssencollege; hij als vertegenwoordiger van de leerlingen, zij van de ouders. Later, als student medicijnen aan de UvA, werd hij bestuurslid van de Studievereniging.

Wat was de directe aanleiding om lid te worden?
Een nieuwe levensfase. Na mijn studie in Amsterdam ben ik vorige herfst, nu met mijn vrouw uit Amersfoort, weer in Castricum gaan wonen. Zij zit in de laatste fase van haar medicijnenstudie, ik ga me in het AMC specialiseren in de kindergeneeskunde. Allebei willen we ook buiten het medisch-technische werkterrein iets doen. Mijn vrouw Floor denkt bijvoorbeeld aansluitend medisch recht te gaan studeren.

Waarom juist D66?
Vanaf mijn 18e- ik ben nu 29 – heb ik altijd gestemd en, hoewel komende uit een lichtrood nest, merkte ik dat ik steeds meer opschoof richting D66. Nu moet ik maar eens kleur bekennen dacht ik vorige jaar, zo met de Kamerverkiezingen op komst.

Jullie woonden toen nog in Haarlem. De politiek-maatschappelijke belangstelling betreft dus het landelijke?
Ja, in eerste aanleg wel. Ik heb zelfs al eens gekeken naar de inrichting van het stelsel van werkgroepen en commissies van de partij. Maar naarmate we ons hier settelen, groeit ook wel weer de interesse voor het Castricumse. Vanaf mijn middelbare schooltijd tot aan mijn co-schappen heb ik altijd bij Zoomers op het strand gewerkt, dus die discussie over het soort van badplaats volg ik nu weer op de voet.
Onze afdeling Castricum is intussen de pure dorpsoptiek wel voorbij. Enerzijds zoeken we aansluiting bij onze Buchvrienden, anderzijds hebben we ook Landelijk ingangen gevonden.

Zin en tijd om méér dan slapend lid te zijn?
Zin zeker, dat gaf ik al aan. Wat tijd betreft weet ik het nog niet goed. In de kindergeneeskunde is het gebruikelijk dat er niet full time – maar wel 40 á 50 uur per week – gewerkt wordt. En altijd in loondienst, dus geen sores in en over de maatschap. Dat geeft wat meer ruimte dan vanuit andere specialisaties. Maar ik begin pas, ik moet het dus nog aankijken.

Zal ik je het programmaconcept Zorg- en Welzijn voor de verkiezingen 2018 opsturen?
Doe maar, kwaad kan het niet.

Jan Schipper
3 juli 2017