Steun ons en help Nederland vooruit

maandag 14 augustus 2017

Even voorstellen: Divera Borsboom

Gewoon leuk
‘Ik vind het ook gewoon heel leuk’, antwoordt Divera Borsboom tenslotte op de vraag waarom zij toch zo gek is zó veel tijd in de gemeentepolitiek te steken. Bij aansluiting van haar één-vrouwsfractie aan die van D66 had zij in de Raad namelijk gezegd nog wel een paar jaar in de politiek actief te willen blijven. (Zie haar statement van 12 juni 2017 op de site van D66 Castricum). Wie haar kent zal het beamen: geldzucht, manifestatiedrift, machtswellust, narcisme zijn niet haar drijfveren. Het raadswerk bevalt haar omdat zij een bijdrage kan leveren aan de Castricumse gemeenschap.

Borsboom is geen typisch Castricumse naam.
Klopt. Ik kom uit het West-Friese Abbekerk. Mijn vader was landarbeider in de Wieringermeer – ’s-winters ‘in de steun’ – en dat hield niet over. In die tijd, tweede helft jaren 50, kon Hoogovens heel veel personeel gebruiken en struinden ‘ronselaars’ de dorpen af. We waren met 5 kinderen en voor een beter loon en meer zekerheid op inkomen ging mijn vader daar op een gegeven moment op in. Eerst een paar jaar met de bekende Hoogovensbus, in 1960 een huis in Heemskerk.

Scholen?
De kleuterschool en de lagere in Heemskerk. In Beverwijk naar het Pius X-college, gymnasium-alpha. Castricum had toen nog geen middelbare school. Op die middelbare school kreeg ik vriendinnen uit Castricum.

En toen?
Als braaf meisje ging ik in die roerige jaren rond 1970 liever aan de VU studeren dan aan wat toen nog de GU heette. Pedagogiek en Andragologie. Die studies hadden een gemeenschappelijk eerste jaar en omdat ik niet wilde kiezen ben ik in beide maar doorgegaan. Afgestudeerd in 1979 en 1980; met een studieschuld van 30 duizend gulden! Die heb ik in 10 jaar terugbetaald aan Groningen.

Gauw werk zoeken dus.
Dat viel niet mee, 1981 was een recessiejaar, veel werkeloosheid, de subsidiekraan werd dichtgedraaid en ik kon moeilijk werk vinden als orthopedagoog. Na veel omzwervingen kon ik op de Streekschool Kennemerland voor Beroepsbegeleidend Onderwijs in Beverwijk (voor o.a. Leerlingenstelselopleidingen) een staffunctie krijgen: hand- en spandiensten voor de directeur, die omkwam in de stortvloed van nieuwe regelgeving vanuit het ministerie in die tijd. Dat lag me wel. Niet dat ik een regeltjesjager ben, maar dat uitpuzzelen en draad vinden en optuigen, dat vond ik leuk. Zo heb ik indertijd de medezeggenschap (raad en reglement) van de school opgezet. Ook heb ik een cursus techniek voor meisjes ontwikkeld. Dat was heel revolutionair in dat mannenbolwerk.

Op een gegeven moment zijn alle wielen uitgevonden.
Nou, op dat ministerie niet hoor. Maar de bekostiging liep terug en om mij voor de school te kunnen behouden werd een beroep gedaan op mijn doceerbevoegdheden, ik ben in een aantal vakken 1e graadsbevoegd. Het overdragen van kennis en inzichten op zichzelf vond ik wel leuk. Maar mijn leerlingen waren doeners, geen studiehoofden met enige belangstelling voor zeg maar Maatschappijleer.

Ontluisterd?
Nee, het is zoals het is. In de 7 jaar dat ik op de school werkte heb ik mijn kinderen gekregen, een zoon van nu 32 en een van 30, en ik besloot weer te gaan studeren. Ik heb anderhalf jaar Rechten gedaan aan de UvA (propedeuse behaald), maar ik had toen niet duidelijk voor ogen wat ik daarmee wilde en heb opnieuw werk gezocht. Vanaf eind jaren 80 heb ik 25 jaar gewerkt als beleidsmedewerker bij het Gebied Maatschappij- en Gedragswetenschappen van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek in Den Haag.

Nooit zelf willen promoveren?
Tijdens mijn studie had ik veel onderzoeksverslagen moeten lezen en die eindigden meestal met de woorden dat er nog veel meer onderzoek nodig is. Dat vond ik zo teleurstellend dat ik geen behoefte had om te promoveren. Liever wilde ik aan de slag in de praktijk. En later zag ik vanuit mijn werk bij NWO dat de wereld van de onderzoeker helemaal niet zo rooskleurig is. Het is moeilijk om subsidie te krijgen voor je onderzoek of een baan als onderzoeker te vinden.

Hoe kwam u in de politiek terecht?
Begin jaren 80 woonde ik in Heemskerk en ging ik uit interesse wel eens op de publieke tribune zitten kijken naar de raadsvergaderingen. Dat vond ik boeiend, vooral de psychologie van het groepsproces. Ik ben toen lid geworden van D66. De toenmalige fractie van D66 had plannen met mij. ‘Jij moet onze D66-wethouder worden’ zeiden ze toen. Maar de gemeenteraadsverkiezingen werden een groot debacle voor D66 en de gedroomde zetels kwamen er niet. Bovendien had ik het thuis in die tijd erg druk met twee jonge kinderen en een baan, dus dat verslofte. En later met dat pendelen naar Den Haag kwam er verder ook niks van om actief in de politiek te zijn.
Toen ik na mijn scheiding in Castricum alleen kwam te wonen, mijn kinderen op eigen benen konden staan en ik in januari 2006 een advertentie in het NvC zag van een nieuwe lokale partij dacht ik: laat ik eens gaan kijken. Ik liep al een tijd rond met de wens om iets te willen gaan doen en een bijdrage te leveren aan de samenleving. Een lokale politieke partij leek mij uitermate geschikt om de Castricumse belangen te behartigen. Het was pal voor de verkiezingen, Bert Meijer liep over van enthousiasme en toen hij vroeg wie zich wilde kandideren heb ik mijn vinger opgestoken. Zo werd ik eerst carrousellid en in 2010 Raadslid.

Als ik goed heb gerekend hebt u al een jaar of 3 geen vaste baan meer.
Ja dat klopt. Ik heb op eigen verzoek gebruik gemaakt van de mogelijkheid om eerder met pensioen te gaan. Privé heb ik de nodige dingen voor de kiezen gehad en dat heeft mij doen beseffen dat er meer is in het leven dan alleen werken. Ik wil ook tijd hebben voor andere dingen. Zo heb ik al 12 jaar een praktijk voor Shiatsu en Klassieke Massage. Onlangs ben ik geslaagd voor de opleiding Acupunctuur. Daar wil ik meer tijd en energie aan geven. Voorts ben ik mantelzorger voor mijn 93 jarige moeder. En natuurlijk vraagt de politiek veel tijd. De honorering als Raadslid van ruim 600 Euro heb ik voor mijn boodschappen niet nodig, maar is natuurlijk wel fijn. Als je dat bedrag afzet tegen de forse hoeveelheid tijd die het Raadswerk in beslag neemt, kan je haast niet anders denken dan ‘dat is gekkenwerk’. Maar er zullen toch mensen moeten zijn die de gemeente willen besturen. En ik doe het graag.

Jan Schipper
19 juni 2017